Gevoel, Communicatie en Afasie

Sinds mijn kindertijd heb ik al een gevecht met gevoel, emotie en met name uiten, toen ik 10 was ben ik hard in elkaar geslagen door drie grotere jongens, en heb dat nooit goed kunnen uiten of verwerken bij mijn familie waardoor ik jaren heb rondgelopen met een lichte vorm van pleinvrees.

Na jaren vechten met mezelf, weglopen van mijn familie, en met name zelf het wiel uitvinden heb ik een heftige depressie gecreëerd, wat weer een paar jaar van mijn ontwikkeling heeft gekost.

Heb ik eindelijk veel (maar zeker nog niet alles) verwerkt en staat de wereld eindelijk open, krijg ik een hersenbloeding, hoe fucked up kan het zijn.

Inmiddels kan ik dus nauwelijks lezen en mis ik veel woorden en is communicatie lastig(er), de beste manier om te communiceren is in person en op een redelijk rustige plek, dan kan ik in alle rust zoeken naar de woorden, of met ogen, voeten en/of tenen uitleggen wat ik bedoel.

Laatst zat iemand grapjes te maken over mijn eenzaamheid, gebrek aan uiten en mijn gevecht aan intimiteit, en het kwam bot, grof en lomp over, en dan kan ik me niet uiten, erg lastig. Maar wat even kwetsbaar is voor mij is negeren, zo veel kan ik niet meer (zo goed) uiten, dus als ik iets zeg, opschrijf en hoe dan ook me uit, vind ik het erg fijn of een antwoord, gesture of desnoods een porretje krijg.

Mijn leven is verre van een hel, ik ga hard vooruit, innerlijk en uiterlijk, ik ben vaak blij en ik ontdek steeds weer dingen die ik kan, ik weet dat ik best krachtig en flexibel ben, maar helaas denk vaak dat ik het wiel niet zelf moet uitvinden, en dat maakt mij vaak sip…

Ahwel,  nu heb ik even moeite, morgen is het zeker beter en makkelijker, maar hier is nog wel iets moet ik moet verwerken en verbeteren, beter uiten en beter omgaan met intimiteit moet ik denk ik maar even hoger in mijn prioriteiten lijstje doen….

One comment

  1. jeannette baart · juli 21, 2014

    Lieve Daan,

    Omdat ik je op facebook zie volg ik op een afstandje je gevecht met hetgeen gebeurd is. Ik ervaar je als kwetsbaar en raakbaar, misschien juist omdat je geen ingewikkelde woorden gebruikt. En dat siert je! Voor mij ben je juist zo menselijk, net als wij allemaal. Jij laat het zien, je maakt het niet mooier dan het is. Ik ben intussen ouder en ouder aan het worden en een ding weet ik zeker Daan: jouw gevoelens kennen we allemaal, soms eenzaam, soms denken dat je het allemaal niet goed doet, soms vrolijk omdat je een overwinning geboekt hebt. Als ik jouw berichten lees, denk ik: wees trots op jezelf Daan, en vooral: je bent goed zoals je bent! Warme groet